każda chwila. kiedy nie patrzymy na zegar nieubłagalnie wybijający kolejne sekundy naszych istnień. każda jedna zbliża do bólu niefizycznego. bólu fizycznego rozstania. nigdy nie wiesz co przyniesie Ci jutro więc żyj jakby każda chwila była ostatnią w życiu. ale ja tak nie umiem. nie mogę. zaczynam coś, co pragnę, planuję dokończyć, spełnić. w tym momencie napawa mnie przerażenie że może mnie za chwilę zabraknąć a tak niedawno otworzyłam się na Ciebie. teraz jesteś dla mnie całym światem, życiem. może o takiej miłości nie powinnam mówić? żeby nie uciekła. nie wypuszczać jej z serca. z ust. zostawić tylko dla nas. ale jak to? jak to tak być może?! jak kraj długi i szeroki tak głęboka ma tęsknota... ja naprawdę kocham.

terminy. daty. dnie. godziny. miesiące. plany. i te zmokłe ulice. pospadane liści i zapach podświadomy. podświadomie czuję że tu jesteś. tak dosłownie i tak w przenośni. nieprzygotowanie na historię muzyki i podręcznik z historii powszechnej z rozszerzeniem. matamatyczne działania przypominają mi jak wiele dla mnie znaczysz. to co siedzi na głowie to zbędne kilogramy. aż przyjedziesz.

czy to pogoda, czy też tęsknota, źle mi dziś. oj źle. boję się że wróci czas kiedy codzień zabijałam siebie. nie chcę już tego. więc wróć. wracaj jak najszybciej.

cisza. przykleja się do rąk. szare drogi i gołe drzewa. cisza. jak panny młodej cień. wspomnienie nocnych hejnałów. za dwadzieściasześć godzin kochany. białe fartuchy i aż śmieszna czerwień mojej krwi. cisza. zaraz przyjdzie. delikatnie chcę patrzeć Ci się w oczy.

skradzione godziny zabrał nam wiatr. w moim ciele śladu warg twoich szukałam. popatrz mi się w oczy, proszę. i nie zostawiaj mnie już nigdy więcej. tak długo. słowa na wiatr. i pieprzone artysty życie. odliczam każdy kęs, każdą łzę, każdy uśmiech i sekundę.

nie panikuj. to nie tak miało wyglądać. nie panikuję. a jak to wygląda? jak możesz mi coś takiego robić? a co on ci właściwie robi? nie umiem żyć w stałym związku.

to moje życie. mojemojemoje. nikomu nic do tego. nic. abolutne nic. czasem żałuję, że nikt nic nie wie. bo ja się boję. boję się umierać. a tak bardzo nie chcę się bać. może jeszcze będę miała czas do zmiany myślenia. a jednak niby mi jest wszystko jedno. choć nic raczej jeszcze nie osiągnęłam. a świat tak niedawno się dla mnie zaczął. a ja dalej żyję to swoją codzienną rutyną. tak pięknie i obrzydliwie zarazem normalną. a może powinnam żyć tak jakby każdy dzień był ostatnim? nie, ja nie umiem umierać. co gorsza, nie umiem żyć.

kocham, jak i zarazem nienawidzę życia. słuchając: 'the mission' by ennio morricone.

przytul mnie. bądź.

właśnie poczułam Twój zapach. płakać mi się chce. i choć mam szwy niebieskie to przeszłabym całą kulę ziemską dookoła żeby spojrzeć w Twoje oczy. za 48 godzin. bo nikt tak nie kochał jak ja...

"(...)skrzypek stąpa nieustannie po cienkiej strunie. jak linoskoczek. jeden nieuważny ruch, a dźwięki lecą na złamanie karku głową w dół. razem ze skrzypcami. dlatego skrzypek nigdy nie powinien wypuścić skrzypiec z ręki. nigdy nie powinien pozostawić ich bez opieki, samych. pomiędzy muzykiem a instrumentem, skrzypkiem, a skrzypcami, od początku nawiązuje się niesłychanie bliska relacja. intymny kontakt. podczas gry skrzypek jest złączony z instrumentem - trzyma go blisko siebie, przy ciele, blisko ucha. jakby musiał cały czas nasłuchiwać bicia serca, drżenia duszy. dusza skrzypiec to podobno zwykły kołeczek wystrugany ze świerku. dusza skrzypiec odpowiedzialna jest za ich barwę. bez duszy więc nie ma dźwięku.(...)"

miło, że czasem jednak ktoś nas rozumie. to potrzebne.

archiwum

linki