doprawdy nie wiem ile razy jestem w stanie wyszeptać Twoje imię. nie rozumiem siebie. wyciągam ręce i szukam Cię po omacku. nienawidzę dziś nadzieji, że wrócisz. te pół kroku nad przepaścią. czasem nawet krzyczę z tęsknoty za Tobą. cała się kurczę bez Twojego dotyku. codzień wgryzam się w swoje lęki i urojenia patrząc na tą naszą miłość leżącą na podłodze. odpycham ją nogą na bok wiedząc, że nigdy nie zniknie. że nigdy się jej nie pozbędę.

i trudno mi się przyznać. bardzo. a przecież miłość niczemu nie uwłacza. że to wszystko nagle traci sens. są takie chwile, w których stajesz przed mymi oczami. kiedy serce bije jak wszystkie dzwony świata. gdy Ciebie nie ma. jesteś mi jak piórko. jak ulotna myśl nadzieji. tej znienawidzonej.  powodujesz, że staram się o Tobie nie myśleć. a jednak. bywają wielkie zbrodnie na świecie, lecz najgorszą jest zabić miłość. chciałabym ją zachować do końca życia. pewnie nie powinnam o niej tu pisać. mówić. myśleć. wypłakiwać. ubierać w nuty. nie powinnam. źle robię. ? .

dziś kocham Ciebie więcej niż wczoraj a i tak mniej niż jutro będę.

to wszystko jest tak dziecinnie śmieszne i brutalnie tragiczne zarazem. czasem pozwalam sobie myśleć, że nie mam siły.

archiwum

linki