malutkie drewniane marionetki rzucone na wiatr. one nie mają nóg. one mają skrzydła. zerwane liny i opadłe marzenia. ich wczorajsze życia poumierały. atrament wyblakł. lecz oczy świecą dawnymi blaskami wiosny. różowymi wieczorami tańczyły na marmurowych podestach do miłości twojej. gubiły codzień pantofle a ty zawsze karmiłeś je swoim sercem. nocne spacery do toalet i nazajutrz następna. zupełnie inna kochała cię równie mocno. ich uśmiechy dla nikogo dziś nie mają znaczeń. już oddały duszę w wieczne zapomnienia. przyrzełky, że kiedyś powrócą...

chciałam się wypuścić. puścić. się chciałam do przodu. każda bajka ma swój koniec. lecz w każdym życiu jest to początek. czegoś nowego. codzień kończę po stokroć. z tobą. z sobą. ze wszystkim i wszystkimi naraz. nic nie tracę. bo nic nie mam. nie, ach nie patrz dziś na mnie. w twojej nie-miłości nie jest mi dziś pięknie. przecież mnie nie-kochasz. wolę zapach rozkoszy z tamtymi. zakurzone sny i jedwabne serca. zjadam łzy, bo chyba tylko to mi po tobie zostało. szpczę po nocach do ciebie. ty nie słuchasz. skaczę do nieba po gwiazdy. nie chcesz ni spojrzeć choć raz. wyciągam rękę. ty swoją do kieszeni wsadzasz. kiedy ja umieram i nic nie widzieć masz, zjawiasz się. jesteś przez sekund dwie. i próbujesz kłamać. bierzesz plastikową łopatkę i razem szukamy naszego życia. naszego kochany, naszego. nie umieraj. nigdy.

znudziła wam się. zakurzyła. została zmknięta w szafie. nie wychodzi. jak trucht na autostradzie do nieba. nad otchłanią krzyku przepaści. schowana za drzewem. nigdy jej nie znajdziesz. wykrzyczała sobie taką przyszłość i tak żyje. ona. tak bardzo ją kiedyś chciałeś/chciałaś. bogowie myślą że to koniec.

archiwum

linki